Tekst achterflap

Wat maakt de Kempen dé Kempen, in dit boek kan je dat ontdekken. De Kempen is letterlijk gebouwd op het zand, het goud-gele zand dat je ook terugvindt op het strand en de kustduinen, de Kempense ondergrond zit er vol mee, hoe komt dat? Omdat de Kempen ooit één grote kustregio was waar eb en vloed eeuwenlang zijn werk kon doen en alzo verantwoordelijk is voor de typische Kempense zanden. De hele Kempense geschiedenis is afhankelijk van dit duinzand. Aan de hand van 75 hoofdstukken krijg je heel wat antwoorden op vragen wat de Kempen dé Kempen maakt. Dit boek handelt over zowel de Antwerpse Kempen als de Limburgse Kempen.
Gedurende 1500 jaar was de Kempen een heuse half-woestijn, een heidewoestijn gelegen in het hart van West-Europa. Er waren nog 4 bossen overgebleven, verder was de Kempen één grote desolate, verlaten, woestenij die bestond uit losse zanden, honderden landduinen, duizenden vennen, hier en daar een moeras, moeilijk begaanbare zandwegen, enorme uitgestrekte heidevelden, hier en daar een geïsoleerd gelegen heidedorp afgesloten van de buitenwereld waar buitenstaanders liever wegbleven.
De Kempense heidedorpen leefden bijna volledig afgesloten van de rest van het land, er heerste een inclusieve economie. Blijf daar weg, ga daar niet heen, je hebt er niets te zoeken was het devies. En toch wisten de koppige Kempenaars een leven op te bouwen in die verguisde Kempen.
In 1847 veranderde alles, de ingevoerde ontginningswet uitgevaardigd door de federale regering, maakte dat de Kempen voor eens en voor altijd verlost zou worden van die duizendjarige heidewoestijn. Van een grote landschappelijke leegte zou de Kempen uitgroeien tot de meest beboste regio van Vlaanderen. Met de aanleg van een reeks kanalen, spoorwegen, steenwegen, buurtspoorwegen en autosnelwegen raakten de Kempense dorpen uiteindelijk verlost uit haar duizendjarig isolement en kon ze zich eindelijk economisch ontwikkelen. En het werkte!
Investeerders ontdekten dat er heel wat in de Kempense ondergrond zat. De Kempense grond werd ontgonnen, er werd aan zand- en grindwinning gedaan, klei werd gedolven en als klap op de vuurpijl … steenkool. Maar er zat meer in, véél meer. Men kwam ook tot besef dat de Kempen toeristen (op zoek naar rust en vergane landschappen) kon aantrekken, maar daar diende men wel investeringen voor uit te voeren, en dat deed men. De Antwerpse én Limburgse Kempen wisten zich ook te ontwikkelen tot een toeristische topregio.
In dit boek, De Canon van de Kempen, worden 75 onderwerpen besproken die je vertellen waar die duizendjarige heidewoestijn vandaan kwam, hoe ze werd tenietgedaan en hoe de Kempen uiteindelijk zijn plek in België en Europa wist in te nemen.
In vroegere tijden zei men over de Kempen, blijf daar weg, nu zegt men … ga daarheen!

Beschrijving

Wat maakt de Kempen dé Kempen, in dit boek kan je dat ontdekken. De Kempen is letterlijk gebouwd op het zand, het goud-gele zand dat je ook terugvindt op het strand en de kustduinen, de Kempense ondergrond zit er vol mee, hoe komt dat? Omdat de Kempen ooit één grote kustregio was waar eb en vloed eeuwenlang zijn werk kon doen en alzo verantwoordelijk is voor de typische Kempense zanden. De hele Kempense geschiedenis is afhankelijk van dit duinzand. Aan de hand van 75 hoofdstukken krijg je heel wat antwoorden op vragen wat de Kempen dé Kempen maakt. Dit boek handelt over zowel de Antwerpse Kempen als de Limburgse Kempen.
Gedurende 1500 jaar was de Kempen een heuse half-woestijn, een heidewoestijn gelegen in het hart van West-Europa. Er waren nog 4 bossen overgebleven, verder was de Kempen één grote desolate, verlaten, woestenij die bestond uit losse zanden, honderden landduinen, duizenden vennen, hier en daar een moeras, moeilijk begaanbare zandwegen, enorme uitgestrekte heidevelden, hier en daar een geïsoleerd gelegen heidedorp afgesloten van de buitenwereld waar buitenstaanders liever wegbleven.
De Kempense heidedorpen leefden bijna volledig afgesloten van de rest van het land, er heerste een inclusieve economie. Blijf daar weg, ga daar niet heen, je hebt er niets te zoeken was het devies. En toch wisten de koppige Kempenaars een leven op te bouwen in die verguisde Kempen.
In 1847 veranderde alles, de ingevoerde ontginningswet uitgevaardigd door de federale regering, maakte dat de Kempen voor eens en voor altijd verlost zou worden van die duizendjarige heidewoestijn. Van een grote landschappelijke leegte zou de Kempen uitgroeien tot de meest beboste regio van Vlaanderen. Met de aanleg van een reeks kanalen, spoorwegen, steenwegen, buurtspoorwegen en autosnelwegen raakten de Kempense dorpen uiteindelijk verlost uit haar duizendjarig isolement en kon ze zich eindelijk economisch ontwikkelen. En het werkte!
Investeerders ontdekten dat er heel wat in de Kempense ondergrond zat. De Kempense grond werd ontgonnen, er werd aan zand- en grindwinning gedaan, klei werd gedolven en als klap op de vuurpijl … steenkool. Maar er zat meer in, véél meer. Men kwam ook tot besef dat de Kempen toeristen (op zoek naar rust en vergane landschappen) kon aantrekken, maar daar diende men wel investeringen voor uit te voeren, en dat deed men. De Antwerpse én Limburgse Kempen wisten zich ook te ontwikkelen tot een toeristische topregio.
In dit boek, De Canon van de Kempen, worden 75 onderwerpen besproken die je vertellen waar die duizendjarige heidewoestijn vandaan kwam, hoe ze werd tenietgedaan en hoe de Kempen uiteindelijk zijn plek in België en Europa wist in te nemen.
In vroegere tijden zei men over de Kempen, blijf daar weg, nu zegt men … ga daarheen!

Details