Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over de stedelijke evolutie van Charleroi en de transformatie van een postindustriële stad. De tekst situeert Charleroi van een 17e-eeuwse militaire vesting en 19e-eeuwse industriestad tot een 21e-eeuws proefveld voor herbestemming. Kolenmijnbouw, arbeidersstrijd en industriële infrastructuur vormden landschap, architectuur en sociale cultuur; de crisis na het industriële tijdperk liet een gefragmenteerd en gestigmatiseerd gebied achter. Het werk onderzoekt hoe die erfenis via renovatie en hergebruik wordt omgevormd tot culturele ruimtes, biodiversiteitszones, innovatiecentra en openbare ruimte, binnen bredere vragen rond het Antropoceen en hedendaagse stedelijke crises.

Tekst achterflap

Europa, de bakermat van de stedelijke beschaving, telt meer dan 200 middelgrote steden. Charleroi is een unieke stad, omdat het een cruciale plek was in het Antropoceen, dat het landschap, de stedelijke structuur en de bevolking ingrijpend veranderde. Het renovatieproject dat er de afgelopen twaalf jaar is uitgevoerd, een van de grootste in Europa, is in dit opzicht exemplarisch.
Van een 17e-eeuwse militaire vesting tot een 19e-eeuwse industriestad werd Charleroi gebouwd onder de gecombineerde invloed van beperkingen en kapitaal, voordat het uitgroeide tot een van de meest radicale laboratoria van stedelijke moderniteit. De kolenmijnbouw vormde een landschap van slakkenhopen, infrastructuur en mijnwerkerswoningen, maar smeedde ook een politieke, sociale en architectonische cultuur die diep geworteld is in de strijd van de arbeiders en idealen van emancipatie.
Charleroi is ook een stad van breuk. Het einde van het industriële tijdperk in de 20e eeuw veroorzaakte een brute crisis, die een gefragmenteerd, gestigmatiseerd gebied achterliet, dat lange tijd als perifeer werd beschouwd. Juist in deze breuklijn schuilt nu het potentieel.
Charleroi is inderdaad een uniek proefveld geworden voor het heroverwegen van de transformatie van postindustriële steden. De uitdaging is niet om helemaal opnieuw te beginnen, maar om een erfenis opnieuw uit te vinden. Zware infrastructuur wordt omgevormd tot landschappen, industriële terreinen worden omgebouwd tot culturele ruimtes, natuur, productie en wonen worden met elkaar verzoend.
Van slakkenhopen die zijn omgevormd tot biodiversiteitsreservaten tot voormalige fabrieken die zijn herbestemd tot innovatiecentra, van hergebruikte snelweginfrastructuur tot nieuwe stedelijke openbare ruimtes: Charleroi ontwikkelt een radicale benadering van de hedendaagse stad, een stad die haar verleden omarmt om haar toekomst vorm te geven.
Dit boek biedt een reis door deze transformatie en haar stedelijke evolutie. Het verkent Charleroi als een stedelijk verhaal, waar industriële geschiedenis, sociale veranderingen, architectuur en hedendaagse projecten elkaar kruisen. Het belicht een reeks plaatsen, landschappen en interventies die getuigen van een paradigmaverschuiving: de overgang van een stad van extractieve productie naar een stad van culturele, ecologische en sociale productie.
In een internationale context die gekenmerkt wordt door klimaat-, energie- en stedelijke crises, komt Charleroi naar voren als een exemplarische casestudie. Niet als een model om te kopiëren, maar als een gebied dat de spanningen, tegenstrijdigheden en mogelijkheden van de 21e-eeuwse metropool zichtbaar maakt.
Meer dan een boek over Charleroi, is dit werk een reflectie op hoe steden die zijn overgeërfd uit het Antropoceen bewoond en getransformeerd kunnen worden.
Deze visie heeft onlangs de hoogste erkenning gekregen. Het Grand Palais van Charleroi, het resultaat van de renovatie van het tentoonstellingspaleis uit 1958 door AJDVIV en AgwA, is bekroond met de Mies van der Rohe Award 2026, de eerste Europese architectuurprijs die aan Belgische architecten wordt toegekend. Deze erkenning bevestigt

Beschrijving

Europa, de bakermat van de stedelijke beschaving, telt meer dan 200 middelgrote steden. Charleroi is een unieke stad, omdat het een cruciale plek was in het Antropoceen, dat het landschap, de stedelijke structuur en de bevolking ingrijpend veranderde. Het renovatieproject dat er de afgelopen twaalf jaar is uitgevoerd, een van de grootste in Europa, is in dit opzicht exemplarisch.
Van een 17e-eeuwse militaire vesting tot een 19e-eeuwse industriestad werd Charleroi gebouwd onder de gecombineerde invloed van beperkingen en kapitaal, voordat het uitgroeide tot een van de meest radicale laboratoria van stedelijke moderniteit. De kolenmijnbouw vormde een landschap van slakkenhopen, infrastructuur en mijnwerkerswoningen, maar smeedde ook een politieke, sociale en architectonische cultuur die diep geworteld is in de strijd van de arbeiders en idealen van emancipatie.
Charleroi is ook een stad van breuk. Het einde van het industriële tijdperk in de 20e eeuw veroorzaakte een brute crisis, die een gefragmenteerd, gestigmatiseerd gebied achterliet, dat lange tijd als perifeer werd beschouwd. Juist in deze breuklijn schuilt nu het potentieel.
Charleroi is inderdaad een uniek proefveld geworden voor het heroverwegen van de transformatie van postindustriële steden. De uitdaging is niet om helemaal opnieuw te beginnen, maar om een erfenis opnieuw uit te vinden. Zware infrastructuur wordt omgevormd tot landschappen, industriële terreinen worden omgebouwd tot culturele ruimtes, natuur, productie en wonen worden met elkaar verzoend.
Van slakkenhopen die zijn omgevormd tot biodiversiteitsreservaten tot voormalige fabrieken die zijn herbestemd tot innovatiecentra, van hergebruikte snelweginfrastructuur tot nieuwe stedelijke openbare ruimtes: Charleroi ontwikkelt een radicale benadering van de hedendaagse stad, een stad die haar verleden omarmt om haar toekomst vorm te geven.
Dit boek biedt een reis door deze transformatie en haar stedelijke evolutie. Het verkent Charleroi als een stedelijk verhaal, waar industriële geschiedenis, sociale veranderingen, architectuur en hedendaagse projecten elkaar kruisen. Het belicht een reeks plaatsen, landschappen en interventies die getuigen van een paradigmaverschuiving: de overgang van een stad van extractieve productie naar een stad van culturele, ecologische en sociale productie.
In een internationale context die gekenmerkt wordt door klimaat-, energie- en stedelijke crises, komt Charleroi naar voren als een exemplarische casestudie. Niet als een model om te kopiëren, maar als een gebied dat de spanningen, tegenstrijdigheden en mogelijkheden van de 21e-eeuwse metropool zichtbaar maakt.
Meer dan een boek over Charleroi, is dit werk een reflectie op hoe steden die zijn overgeërfd uit het Antropoceen bewoond en getransformeerd kunnen worden.
Deze visie heeft onlangs de hoogste erkenning gekregen. Het Grand Palais van Charleroi, het resultaat van de renovatie van het tentoonstellingspaleis uit 1958 door AJDVIV en AgwA, is bekroond met de Mies van der Rohe Award 2026, de eerste Europese architectuurprijs die aan Belgische architecten wordt toegekend. Deze erkenning bevestigt

Details