Korte beschrijving/Annotatie

Literaire fictie met vier verhaallijnen rond Utsjelinavka en de Russisch-Oekraïense oorlog. Op een nacht van rituele verdrijving van kwaad haalt Toni twee kinderlijken op tijdens haar body drop off-dienst, terwijl de dode soldaat Danylo wordt wakker gedanst door een Nederlands meisje. De tekst verbindt deze elementen met machteloosheid tegenover een al negen jaar durend conflict, westsplaining en arbeidsmigratie in Europa. Dans fungeert als terugkerend motief van overleving en doorgang te midden van geweld, verlies en collectief wegkijken.

Tekst achterflap

Het is de nacht waarop de dorpelingen van Utsjelinavka het kwaad, de duivel en het duister uitdrijven. Het is de dag waarop Toni twee kinderlijken ophaalt tijdens haar body drop off-dienst. Het is de ochtend waarop de dode soldaat Danylo wakker wordt gedanst door een Nederlands meisje. Het is de tijd waarin we wegkijken. Dit is Dans dans revolutie, een boek waarin Lisa Weeda in vier welhaast magische verhaallijnen het gevecht aangaat met westsplaining, de machteloosheid van de al negen jaar slepende Russisch-Oekraïense oorlog en de arbeidsmigratie in Europa.
De oude tijden hebben ons maar al te vaak verraden, schrijft ze, maar onze dans, als een heel smal steegje waar je zijlings net nog je lichaam doorheen kan proppen om aan de andere kant van iets te geraken, heeft ons altijd op het nippertje gered.

Beschrijving

Het is de nacht waarop de dorpelingen van Utsjelinavka het kwaad, de duivel en het duister uitdrijven. Het is de dag waarop Toni twee kinderlijken ophaalt tijdens haar body drop off-dienst. Het is de ochtend waarop de dode soldaat Danylo wakker wordt gedanst door een Nederlands meisje. Het is de tijd waarin we wegkijken. Dit is Dans dans revolutie, een boek waarin Lisa Weeda in vier welhaast magische verhaallijnen het gevecht aangaat met westsplaining, de machteloosheid van de al negen jaar slepende Russisch-Oekraïense oorlog en de arbeidsmigratie in Europa.
De oude tijden hebben ons maar al te vaak verraden, schrijft ze, maar onze dans, als een heel smal steegje waar je zijlings net nog je lichaam doorheen kan proppen om aan de andere kant van iets te geraken, heeft ons altijd op het nippertje gered.

Details