Korte beschrijving/Annotatie

Autobiografische non-fictie over een gemankeerde jeugd in een gezin met een psychiatrisch zieke moeder en een zwakbegaafde vader. Vanuit de ogenschijnlijk lieflijke context van een poesiealbum toont de tekst de schrijnende tegenstelling tussen vriendelijke versjes en een harde werkelijkheid. Confronterende anekdotes beschrijven opgroeien onder instabiele en belastende gezinsomstandigheden, met nadruk op kwetsbaarheid, onveiligheid en de spanning tussen schijn en ervaring.

Tekst achterflap

‘Een vrolijk meisje,
zo vriendelijk als jij
verdient wel een versje
met een plaatje erbij.
In heel weinig woorden
schrijf ik hier een wens
Blijf een aardig meisje
word later een goed mens.’

Hoe er achter de ogenschijnlijk lieflijke versjes in een poesiealbum een harde werkelijkheid schuilgaat.
In poesie beschrijft Marjon Zomer (1972) beeldend deze schrijnende tegenstelling. Confronterende autobiografische anekdotes die de gemankeerde jeugd van opgroeien in een gezin met een psychiatrisch zieke moeder en een zwakbegaafde vader blootleggen.

Fragment:
‘Je kunt niet op jezelf passen als je slaapt. Ik wacht altijd tot het niet langer kan. Ik probeer te slapen met mijn ogen open.’

Beschrijving

‘Een vrolijk meisje,
zo vriendelijk als jij
verdient wel een versje
met een plaatje erbij.
In heel weinig woorden
schrijf ik hier een wens
Blijf een aardig meisje
word later een goed mens.’

Hoe er achter de ogenschijnlijk lieflijke versjes in een poesiealbum een harde werkelijkheid schuilgaat.
In poesie beschrijft Marjon Zomer (1972) beeldend deze schrijnende tegenstelling. Confronterende autobiografische anekdotes die de gemankeerde jeugd van opgroeien in een gezin met een psychiatrisch zieke moeder en een zwakbegaafde vader blootleggen.

Fragment:
‘Je kunt niet op jezelf passen als je slaapt. Ik wacht altijd tot het niet langer kan. Ik probeer te slapen met mijn ogen open.’

Details