Korte beschrijving/Annotatie

Autobiografisch prozawerk over een leven in beweging, met reizen door Japan, Nieuw-Zeeland, Hawaii, Amsterdam en Limburg, en een sterke nadruk op tijdservaring. De tekst verbindt mislukking, ontgoocheling, uitzichtloosheid en wanhoop met momenten van geluk en humor. Centraal staan de drang om alles direct vast te leggen, de angst voor het onafgemaakte en een obsessieve voorbereiding op de dood en de uitvaart.

Tekst achterflap

In het meeslepende Dit was het beschrijft Detlev van Heest de flipperkast van zijn leven met de nodige galgehumor. Hij voert ons mee door Japan en Nieuw-Zeeland, door Amerika en Duitsland, door Amsterdam en Limburg, maar bovenal door de tijd. Het boek zwerft van mislukking, ontgoocheling, uitzichtloosheid en wanhoop naar overrompelend geluk.

‘Als ik eenmaal schrijf bestaat er geen uitstel, dan moet alles onverwijld opgeschreven worden. Zolang ik denken kan, ben ik bang dat ik halverwege een zin in elkaar zal storten. Dat ik mijn laatste woorden niet af kan maken. Het is een neurotische vrees om iets onaf achter te laten, hoe klein en onbeduidend ik en mijn woorden ook zijn.’

Helderder dan ooit klinkt Van Heests unieke stem over de wanhopig spartelende mens, zoekend naar zingeving van het zinloze. ‘Het gaat bij mij om geluk dat je door je vingers ziet glijden.’

‘Schurend en bijtend autobiografisch meesterwerk waarin alles en iedereen verlept en verwelkt waar je bij staat.’ NRC over De resten van een mens

Beschrijving

In het meeslepende Dit was het beschrijft Detlev van Heest de flipperkast van zijn leven met de nodige galgehumor. Hij voert ons mee door Japan en Nieuw-Zeeland, door Amerika en Duitsland, door Amsterdam en Limburg, maar bovenal door de tijd. Het boek zwerft van mislukking, ontgoocheling, uitzichtloosheid en wanhoop naar overrompelend geluk.

‘Als ik eenmaal schrijf bestaat er geen uitstel, dan moet alles onverwijld opgeschreven worden. Zolang ik denken kan, ben ik bang dat ik halverwege een zin in elkaar zal storten. Dat ik mijn laatste woorden niet af kan maken. Het is een neurotische vrees om iets onaf achter te laten, hoe klein en onbeduidend ik en mijn woorden ook zijn.’

Helderder dan ooit klinkt Van Heests unieke stem over de wanhopig spartelende mens, zoekend naar zingeving van het zinloze. ‘Het gaat bij mij om geluk dat je door je vingers ziet glijden.’

‘Schurend en bijtend autobiografisch meesterwerk waarin alles en iedereen verlept en verwelkt waar je bij staat.’ NRC over De resten van een mens

Details